Michaël Blommaerts

Mijn fotografie positioneert zich op het snijvlak van documentaire topografie en het man-altered landscape. Met een objectieve, registrerende blik — verwant aan de deadpan-esthetiek — documenteer ik de manier waarop de mens zijn omgeving vormgeeft, structureert en onbedoeld fragmenteert. Radicaal brekend met de traditie van de romantische, idyllische landschapsfotografie ligt de focus niet op ongerepte horizonnen, maar op de realiteit van onze geconstrueerde omgeving.

Dit werk verbindt de heldere traditie van de New Topographics met industriële en utilitaire structuren om de historische gelaagdheid van het ingerichte landschap te belichten. De ongemakkelijke coëxistentie van natuur en infrastructuur, historische relicten en alledaagse koterij wordt hier ontleed — niet om te oordelen, maar om te inventariseren.

Terugkerende motieven in mijn werk zijn de visuele fricties die ontstaan in onze alledaagse leefomgeving. Dit uit zich bijvoorbeeld in het samenspel tussen zware infrastructuur en het landschap, de stille aanwezigheid van historische of industriële relicten, en de bijna absurde esthetiek van lokale, private ingrepen in de publieke ruimte. Het zijn stuk voor stuk symptomen van een landschap in transitie; de tussengebieden die we collectief consumeren tijdens het reizen, maar waar we zelden voor stoppen om ze echt te bekijken.

Dit platform fungeert als een persoonlijk, onafhankelijk beeldarchief. Het nodigt de kijker uit om de schijnbare chaos van de openbare ruimte te ontleden en herinnert ons eraan dat onze omgeving geen statisch decor is, maar een dynamisch en voortdurend veranderend document van onze cultuur, economie en geschiedenis.